Το Fathers and Sons είναι το έβδομο στούντιο άλμπουμ του Αμερικανού Blues μουσικού Muddy Waters , που κυκλοφόρησε ως διπλό LP από την Chess Records τον Αύγουστο του 1969 .
Το άλμπουμ περιέχει τόσο στούντιο όσο και ζωντανές ηχογραφήσεις που ηχογραφήθηκαν τον Απρίλιο του 1969 στο Σικάγο του Ιλινόις, με ένα all-star συγκρότημα, συμπεριλαμβανομένων των Michael Bloomfield και Paul Butterfield των Paul Butterfield Blues Band, Donald "Duck" Dunn των Booker T. & the MG's , Otis Spann και Sam Lay .
Το άλμπουμ ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία του Waters, φτάνοντας στο #70 στο Billboard 200 , που ήταν η μοναδική του εμφάνιση στο πάνω μισό του chart. Ο Waters δεν θα έκανε άλλη μια εμφάνιση στο 200 παρά μόνο με το Hard Again το 1977.
Σύμφωνα με τον Marshall Chess , το Fathers and Sons προέκυψε όταν ο Mike Bloomfield είπε ότι αυτός και ο Paul Butterfield ήθελαν να κάνουν ένα άλμπουμ με τους Muddy Waters ενώ βρίσκονταν στο Σικάγο για μια φιλανθρωπική συναυλία. Ο Chess συγκέντρωσε τους Donald "Duck" Dunn, Otis Spann και Sam Lay για τις πρόβες στο στούντιο.
Ενώ ορισμένοι πουρίστες του μπλουζ επέκριναν το "ψυχεδελικό" άλμπουμ του Waters Electric Mud , το Fathers and Sons έτυχε ευνοϊκότερης υποδοχής καθώς απέφευγε την ψυχεδέλεια, αντ 'αυτού προβάλλοντας τον "κλασικό" ήχο του της δεκαετίας του 1950.
Muddy Waters – φωνητικά , κιθάρα
Otis Spann – πιάνο
Michael Bloomfield – κιθάρα
Paul Butterfield – φυσαρμόνικα
Donald Dunn – μπάσο
Sam Lay – ντραμς
Paul Asbell – ρυθμική κιθάρα
Buddy Miles – ντραμς στο "Got My Mojo Working, Part 2"
Jeff Carp – χρωματική φυσαρμόνικα στο "All Aboard"
Phil Upchurch – μπάσο στο "All Aboard"
Δημοσίευση σχολίου
0
Σχόλια
Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα
Η ακινησία είναι θάνατος. Στάση ζωής.
Το τέλος μπορεί να περιμένει λίγο ακόμα.
Πριν χαθούμε. Λίγο ροκ ακόμα πριν μας αγκαλιάσει οριστικά το φως.
Η μουσική είναι μονάδα μέτρησης για μας.
Ο πόνος περικλείει ελευθερία.
Όνειρα που καίγονται σαν κεριά, αφήνοντας σημάδια στα χέρια.
Χαρίζει σιωπές. Μας κάνει πιο δυνατούς.
Στο φόβο του ταξιδιού κρύβεται η συνέχεια.
Η συλλογή των κομματιών μας.
Αυτό το ροκ δεν θα τελειώσει ποτέ.
Όλα είναι δρόμος.
— Σταύρος Σταυρόπουλος
Η μουσική είναι δική μας.
Είναι εμείς.
Και όπως εμείς, είναι πάντα εδώ.
Μας περιβάλλει σαν τα άπειρα σωματίδια της ζωής.
Δεν φαίνεται.
Μόνο νιώθεται.
Όπως η ζωή.
Η Ροκ Είναι Τούτο
Πέτρα που κυλάει,
ανατρέπει, αμφισβητεί,
δεν πείθεται και δε σταματάει,
κόντρα στα κρατούντα,
κόντρα σε όσα οι άλλοι θεωρούν δεδομένα.
Henry David Thoreau
«Όταν ακούω μουσική,
Δεν νιώθω κανέναν κίνδυνο.
Είμαι άτρωτος.
Δεν βλέπω εχθρό.
Είμαι συγγενής με τους παλαιότερους χρόνους και με τους νεότερους.»
Alexis Korner
«Σε όλη μου τη ζωή πρέπει να υπέφερα από βαριά σχιζοφρένεια.
Ο ένας μου εαυτός, αυτός που ακούει ό,τι δεν μπορεί να παίξει ο άλλος,
είναι αυτός που κυριαρχεί...»
Robert Fripp
«Η μουσική είναι το κρασί
που γεμίζει το φλιτζάνι της σιωπής.»
Alan Watts
“When we dance, the journey itself is the point,
as when we play music the playing itself is the point.
And exactly the same thing is true in meditation.
Meditation is the discovery that the point of life
is always arrived at in the immediate moment.”
Always Somewhere ॐ Travelling through sound & silence
🎙️ Ακούς το
Travellers Radio
– ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις.
Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
□ Travellers Radio
MOOD OF THE DAY
«"Ούτε η Ελλάδα, ούτε ο πλανήτης ανήκουν στους φασίστες και στους μισανθρώπους. Οι μετανάστες, οι πρόσφυγες, όσους η ανάγκη οδήγησε εδώ κι εκεί, από όπου κι αν έρχονται, όπου κι αν πηγαίνουν, είναι το ίδιο αδέρφια μας, όπως τα αδέρφια μας οι Έλληνες μετανάστες. Κι επειδή είναι αδέρφια μας, ο τόπος μας είναι τόπος τους, και ο τόπος τους είναι τόπος μας...
...Το μόνο απαραβίαστο σύνορο είναι η ανθρωπιά. Το μόνο διαβατήριο για να πορεύεται κανείς στον κόσμο του Ανθρώπου, είτε τρώει χοιρινό είτε όχι, είτε πιστεύει στο Χριστό είτε όχι, είναι η αλληλεγγύη σε όσους την χρειάζονται"
»
0 Σχόλια
Μοιράσου τις σκέψεις σου για τη μουσική – κάθε άποψη προσθέτει στο ταξίδι μας.
Έχεις προτάσεις; Κομμάτια που αγαπάς;
γράψε μας τι σκέφτεσαι!