Το δεύτερο άλμπουμ των Illusion, χτισμένο πάνω στην κληρονομιά των Renaissance, αποκαλύπτει μια μπάντα που βρήκε τη δική της ταυτότητα μετά από απώλειες, αλλαγές και αναγέννηση.
Το Illusion του 1978 είναι το δεύτερο άλμπουμ των Illusion, μιας μπάντας που γεννήθηκε από τις στάχτες των πρώιμων Renaissance. Η ιστορία τους είναι από μόνη της δραματική: ο Keith Relf, θρυλικός τραγουδιστής των Yardbirds και ιδρυτικό μέλος των Renaissance, οραματίστηκε την αναβίωση της αρχικής σύνθεσης. Όμως ο ξαφνικός θάνατός του από ηλεκτροπληξία —λίγο πριν την πρώτη περιοδεία— άφησε το συγκρότημα χωρίς τον άνθρωπο που το εμπνεύστηκε. Παρ’ όλα αυτά, οι υπόλοιποι μουσικοί αποφάσισαν να συνεχίσουν, δημιουργώντας ένα έργο που τιμά το παρελθόν αλλά κοιτάζει μπροστά.
Το Illusion (1978) είναι ένα άλμπουμ γεμάτο μελωδικότητα, folk‑prog υφή και μια αίσθηση ωριμότητας που σπάνια συναντάς σε δεύτερες ευκαιρίες συγκροτημάτων. Η Jane Relf προσφέρει μια από τις πιο καθαρές και αιθέριες φωνές της βρετανικής σκηνής, ενώ ο Jim McCarty —επίσης πρώην Yardbirds και Renaissance— φέρνει μια ακουστική, σχεδόν ποιητική διάσταση στη σύνθεση και την ερμηνεία. Τα keyboards του John Hawken δίνουν στο άλμπουμ το χαρακτηριστικό progressive χρώμα, ενώ το μπάσο του Louis Cennamo κρατάει τη μουσική γειωμένη, ζεστή και οργανική.
Το άλμπουμ κινείται ανάμεσα σε folk rock, art rock και progressive αισθητική, χωρίς να γίνεται ποτέ υπερβολικό. Είναι ένα έργο που αναπνέει, που αφήνει χώρο στις μελωδίες να αναπτυχθούν και στους μουσικούς να χτίσουν ατμόσφαιρα. Σε αντίθεση με τα πιο μεγαλεπήβολα prog άλμπουμ της εποχής, το Illusion επιλέγει την απλότητα.
Σήμερα, το άλμπουμ θεωρείται ένα από τα πιο υποτιμημένα διαμάντια του βρετανικού progressive rock των late ’70s — ένα έργο που δεν έτυχε της προσοχής που άξιζε, αλλά συνεχίζει να συγκινεί όσους ανακαλύπτουν την ιστορία των Renaissance και των Illusion.
Jane Relf: Τραγούδι
Jim Mc Carthy: Ακουστική Κιθάρα, Τραγούδι
John Hawken: Κήμπορντ
Louis Cennamo: Μπάσο
🎙️ Ακούς το
Travellers Radio
– ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις.
Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
Η ακινησία είναι θάνατος. Στάση ζωής.
Το τέλος μπορεί να περιμένει λίγο ακόμα.
Πριν χαθούμε. Λίγο ροκ ακόμα πριν μας αγκαλιάσει οριστικά το φως.
Η μουσική είναι μονάδα μέτρησης για μας.
Ο πόνος περικλείει ελευθερία.
Όνειρα που καίγονται σαν κεριά, αφήνοντας σημάδια στα χέρια.
Χαρίζει σιωπές. Μας κάνει πιο δυνατούς.
Στο φόβο του ταξιδιού κρύβεται η συνέχεια.
Η συλλογή των κομματιών μας.
Αυτό το ροκ δεν θα τελειώσει ποτέ.
Όλα είναι δρόμος.
— Σταύρος Σταυρόπουλος
Η μουσική είναι δική μας.
Είναι εμείς.
Και όπως εμείς, είναι πάντα εδώ.
Μας περιβάλλει σαν τα άπειρα σωματίδια της ζωής.
Δεν φαίνεται.
Μόνο νιώθεται.
Όπως η ζωή.
Η Ροκ Είναι Τούτο
Πέτρα που κυλάει,
ανατρέπει, αμφισβητεί,
δεν πείθεται και δε σταματάει,
κόντρα στα κρατούντα,
κόντρα σε όσα οι άλλοι θεωρούν δεδομένα.
Henry David Thoreau
«Όταν ακούω μουσική,
Δεν νιώθω κανέναν κίνδυνο.
Είμαι άτρωτος.
Δεν βλέπω εχθρό.
Είμαι συγγενής με τους παλαιότερους χρόνους και με τους νεότερους.»
Alexis Korner
«Σε όλη μου τη ζωή πρέπει να υπέφερα από βαριά σχιζοφρένεια.
Ο ένας μου εαυτός, αυτός που ακούει ό,τι δεν μπορεί να παίξει ο άλλος,
είναι αυτός που κυριαρχεί...»
Robert Fripp
«Η μουσική είναι το κρασί
που γεμίζει το φλιτζάνι της σιωπής.»
Alan Watts
“When we dance, the journey itself is the point,
as when we play music the playing itself is the point.
And exactly the same thing is true in meditation.
Meditation is the discovery that the point of life
is always arrived at in the immediate moment.”
Always Somewhere ॐ Travelling through sound & silence
0 Σχόλια
Μοιράσου τις σκέψεις σου για τη μουσική – κάθε άποψη προσθέτει στο ταξίδι μας.
Έχεις προτάσεις; Κομμάτια που αγαπάς;
γράψε μας τι σκέφτεσαι!