Το Signals είναι το ένατο στούντιο άλμπουμ του καναδικού προοδευτικού ροκ συγκροτήματος Rush, το οποίο κυκλοφόρησε στις 9 Σεπτεμβρίου 1982 από την Anthem Records. Αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς και μεταβατικούς δίσκους στην ιστορία της μπάντας, καθώς σηματοδότησε την επίσημη είσοδό τους στην "keyboard era" των '80s.

Μετά την τεράστια επιτυχία του προηγούμενου άλμπουμ τους, Moving Pictures (1981), οι Rush αποφάσισαν να πειραματιστούν ριζικά. 

Κυριαρχία των Synthesizers: Τα πλήκτρα, τα sequencers και τα ηλεκτρονικά όργανα πήραν κεντρικό ρόλο στη σύνθεση, περιορίζοντας αισθητά τα κυρίαρχα κιθαριστικά riff του Alex Lifeson. 

Νέες Επιρροές: Το συγκρότημα ενσωμάτωσε στοιχεία από το New Wave, την ποπ και τη reggae, αντλώντας έμπνευση από σχήματα όπως οι The Police και ο Peter Gabriel.

Τέλος μιας Εποχής: Ήταν ο τελευταίος δίσκος που έγινε σε συνεργασία με τον επί χρόνια παραγωγό τους, Terry Brown, ο οποίος διαφωνούσε με την τόσο έντονη χρήση των synthesizers.

Όλοι οι στίχοι γράφτηκαν από τον ντράμερ Neil Peart, ενώ η μουσική συντέθηκε από τους Geddy Lee και Alex Lifeson: 
  1. Subdivisions (5:32) – Το εμβληματικό εναρκτήριο κομμάτι που μιλάει για την αποξένωση των προαστίων.
  2. The Analog Kid (4:45) – Ένα γρήγορο, δυναμικό κομμάτι με έντονη αντίθεση ανάμεσα στις κιθάρες και τα πλήκτρα.
  3. Chemistry (4:57) – Το μοναδικό τραγούδι όπου και τα τρία μέλη συνεισέφεραν στους στίχους.
  4. Digital Man (6:22) – Κομμάτι με εμφανείς reggae και new wave επιρροές στο μπάσο και τα ντραμς.
  5. The Weapon (Part II of Fear) (6:24) – Μέρος της θεματικής σειράς τραγουδιών "Fear" του συγκροτήματος.
  6. New World Man (3:43) – Η μεγαλύτερη mainstream επιτυχία του δίσκου, η οποία γράφτηκε γρήγορα για να εξισορροπηθεί η διάρκεια των δύο πλευρών του δίσκου.
  7. Losing It (4:53) – Ένα κομμάτι για τη φθορά, την απώλεια και το τέλος της δημιουργικής φλόγας με τη συμμετοχή του Ben Mink στο ηλεκτρικό βιολί.
  8. Countdown (5:50) – Τραγούδι εμπνευσμένο από την πρώτη εκτόξευση του διαστημικού λεωφορείου Columbia (STS-1), αφιερωμένο στη NASA
    Το άλμπουμ έφτασε στο Νο. 1 στον Καναδά, στο Νο. 3 στο Ηνωμένο Βασίλειο και στο Νο. 10 στο αμερικανικό Billboard.
    Πιστοποίηση: Έγινε γρήγορα πλατινένιο στις ΗΠΑ.
    Αντιδράσεις: Παρότι αγαπήθηκε για κομμάτια-σταθμούς όπως το Subdivisions, δίχασε μερίδα των σκληροπυρηνικών οπαδών τους λόγω της μετακίνησης από το κλασικό progressive hard rock σε έναν πιο pop/synth ήχο.