Είναι αφιερωμένο στη μητέρα της Jenny Evans van der Harten, την Ans van der Harten-Kruijt
Ο Steve Sic το έγραψε κατά τη διάρκεια της κηδείας της, ενώ βρισκόταν 1.200 χιλιόμετρα μακριά, σε κατάσταση βαθιάς λύπης και διαλογισμού.
Η σύνθεση και η πρώτη ηχογράφηση έγιναν μέσα σε τρεις ώρες, σε έναν "διαλογιστικό παροξυσμό δημιουργικότητας", όπως το περιγράφει ο ίδιος.
Εκτελείται σε συχνότητα 432Hz, που θεωρείται πιο φυσική και εναρμονισμένη με το ανθρώπινο σώμα.
Περιλαμβάνει Ιρλανδικό φλάουτο Low D, άρπα Κελτική, κιθάρα και μπάσο γιουκαλίλι.
Οι ερμηνευτές είναι: Steve Sic, Jenny Evans και Aleš Uratnik.
Η ηχογράφηση και μίξη έγινε στη Σλοβενία, ενώ το mastering στο Αμβούργο.
Το τραγούδι "Ansi the Butterfly" είναι αφιερωμένο στη μητέρα της Jenny, γιατί εκφράζει τη βαθιά αγάπη, απώλεια και πνευματική σύνδεση που είχε μαζί της. Δεν πρόκειται μόνο για πένθος, αλλά για έναν φόρο τιμής στην αιώνια παρουσία ενός ανθρώπου που έφυγε από τη ζωή, αλλά εξακολουθεί να «υπάρχει» μέσα από τη μνήμη, την αγάπη και την ψυχή.
Ο θάνατος παρουσιάζεται όχι ως τέλος, αλλά ως μεταμόρφωση – όπως η κάμπια που γίνεται πεταλούδα.
Η πεταλούδα είναι σύμβολο ελευθερίας της ψυχής, επανένωσης με το σύμπαν, και αιωνιότητας.
Ο στίχος "Η ψυχή δεν πεθαίνει ποτέ πραγματικά..." αντικατοπτρίζει την πίστη ότι κάτι παραμένει ζωντανό και μετά το σωματικό τέλος.
Ο ίδιος ο Steve Sic το έγραψε αυθόρμητα κατά τη διάρκεια της κηδείας της Ans, όταν δεν μπορούσε να είναι εκεί σωματικά. Η μουσική έγινε μέσο επικοινωνίας με το πνευματικό, και τρόπος να τιμήσει την άδικη απουσία της με αγάπη και εσωτερική ειρήνη.
Δημοσίευση σχολίου
0
Σχόλια
Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα
Η ακινησία είναι θάνατος. Στάση ζωής.
Το τέλος μπορεί να περιμένει λίγο ακόμα.
Πριν χαθούμε. Λίγο ροκ ακόμα πριν μας αγκαλιάσει οριστικά το φως.
Η μουσική είναι μονάδα μέτρησης για μας.
Ο πόνος περικλείει ελευθερία.
Όνειρα που καίγονται σαν κεριά, αφήνοντας σημάδια στα χέρια.
Χαρίζει σιωπές. Μας κάνει πιο δυνατούς.
Στο φόβο του ταξιδιού κρύβεται η συνέχεια.
Η συλλογή των κομματιών μας.
Αυτό το ροκ δεν θα τελειώσει ποτέ.
Όλα είναι δρόμος.
— Σταύρος Σταυρόπουλος
Η μουσική είναι δική μας.
Είναι εμείς.
Και όπως εμείς, είναι πάντα εδώ.
Μας περιβάλλει σαν τα άπειρα σωματίδια της ζωής.
Δεν φαίνεται.
Μόνο νιώθεται.
Όπως η ζωή.
Η Ροκ Είναι Τούτο
Πέτρα που κυλάει,
ανατρέπει, αμφισβητεί,
δεν πείθεται και δε σταματάει,
κόντρα στα κρατούντα,
κόντρα σε όσα οι άλλοι θεωρούν δεδομένα.
Henry David Thoreau
«Όταν ακούω μουσική,
Δεν νιώθω κανέναν κίνδυνο.
Είμαι άτρωτος.
Δεν βλέπω εχθρό.
Είμαι συγγενής με τους παλαιότερους χρόνους και με τους νεότερους.»
Alexis Korner
«Σε όλη μου τη ζωή πρέπει να υπέφερα από βαριά σχιζοφρένεια.
Ο ένας μου εαυτός, αυτός που ακούει ό,τι δεν μπορεί να παίξει ο άλλος,
είναι αυτός που κυριαρχεί...»
Robert Fripp
«Η μουσική είναι το κρασί
που γεμίζει το φλιτζάνι της σιωπής.»
Alan Watts
“When we dance, the journey itself is the point,
as when we play music the playing itself is the point.
And exactly the same thing is true in meditation.
Meditation is the discovery that the point of life
is always arrived at in the immediate moment.”
Always Somewhere ॐ Travelling through sound & silence
🎙️ Ακούς το
Travellers Radio
– ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις.
Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
□ Travellers Radio
MOOD OF THE DAY
«"Ούτε η Ελλάδα, ούτε ο πλανήτης ανήκουν στους φασίστες και στους μισανθρώπους. Οι μετανάστες, οι πρόσφυγες, όσους η ανάγκη οδήγησε εδώ κι εκεί, από όπου κι αν έρχονται, όπου κι αν πηγαίνουν, είναι το ίδιο αδέρφια μας, όπως τα αδέρφια μας οι Έλληνες μετανάστες. Κι επειδή είναι αδέρφια μας, ο τόπος μας είναι τόπος τους, και ο τόπος τους είναι τόπος μας...
...Το μόνο απαραβίαστο σύνορο είναι η ανθρωπιά. Το μόνο διαβατήριο για να πορεύεται κανείς στον κόσμο του Ανθρώπου, είτε τρώει χοιρινό είτε όχι, είτε πιστεύει στο Χριστό είτε όχι, είναι η αλληλεγγύη σε όσους την χρειάζονται"
»
0 Σχόλια
Μοιράσου τις σκέψεις σου για τη μουσική – κάθε άποψη προσθέτει στο ταξίδι μας.
Έχεις προτάσεις; Κομμάτια που αγαπάς;
γράψε μας τι σκέφτεσαι!