Όταν οι Byrds κυκλοφόρησαν το Mr. Tambourine Man το 1965, τίποτα δεν θα ήταν πια το ίδιο. Ήταν το τραγούδι που ένωσε τον κόσμο της folk με την ηλεκτρική κιθάρα και έβαλε τον ήχο της Rickenbacker 12-χορδης μέσα σε κάθε ραδιόφωνο του πλανήτη.
Αν και οι στίχοι ανήκαν στον Bob Dylan, ήταν οι Byrds που τους μετέτρεψαν σε ψυχεδελικό ταξίδι διάρκειας δύο λεπτών, ντύνοντάς τους με αρμονίες τύπου Beatles και αρμονικά θραύσματα West Coast.
Ηχογραφήθηκε τον Ιανουάριο του 1965 και κυκλοφόρησε τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς.
Η διασκευή των Byrds διαφοροποιείται από την αυθεντική εκτέλεση του Dylan. Περιλαμβάνει μόνο το πρώτο κουπλέ των αρχικών τεσσάρων και χαρακτηρίζεται από ηλεκτρική ενορχήστρωση σε παραγωγή από τον Terry Melcher.
Το τραγούδι έφτασε στο #1 των charts και γέννησε το folk rock. Ήταν ποίημα και γοητευτικά ονειρικό.
Αν και η φωνή είναι του McGuinn, τα υπόλοιπα όργανα στην ηχογράφηση τα έπαιξαν session μουσικοί από την ομάδα The Wrecking Crew (κάτι συνηθισμένο τότε).
Το single άλλαξε τη στάση των mainstream ραδιοφώνων απέναντι στο folk, που μέχρι τότε θεωρούνταν "πολιτικό" και "αντιεμπορικό".
Οι The Byrds σχηματίστηκαν στο Λος Άντζελες το 1964 από τους Roger McGuinn, David Crosby, Gene Clark, Chris Hillman, και Michael Clarke.
Ήταν από τα πρώτα αμερικανικά συγκροτήματα που απάντησαν δημιουργικά στη βρετανική εισβολή (British Invasion), παντρεύοντας την παραδοσιακή folk με την ενέργεια της ροκ.
Με το "Mr. Tambourine Man", οι Byrds έγιναν οι πρωτεργάτες ενός νέου ήχου που επηρέασε βαθιά καλλιτέχνες όπως οι Buffalo Springfield, Simon & Garfunkel, Crosby, Stills, Nash & Young, και αργότερα την alt-country και indie folk σκηνή.
Δημοσίευση σχολίου
0
Σχόλια
Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα
Η ακινησία είναι θάνατος. Στάση ζωής.
Το τέλος μπορεί να περιμένει λίγο ακόμα.
Πριν χαθούμε. Λίγο ροκ ακόμα πριν μας αγκαλιάσει οριστικά το φως.
Η μουσική είναι μονάδα μέτρησης για μας.
Ο πόνος περικλείει ελευθερία.
Όνειρα που καίγονται σαν κεριά, αφήνοντας σημάδια στα χέρια.
Χαρίζει σιωπές. Μας κάνει πιο δυνατούς.
Στο φόβο του ταξιδιού κρύβεται η συνέχεια.
Η συλλογή των κομματιών μας.
Αυτό το ροκ δεν θα τελειώσει ποτέ.
Όλα είναι δρόμος.
— Σταύρος Σταυρόπουλος
Η μουσική είναι δική μας.
Είναι εμείς.
Και όπως εμείς, είναι πάντα εδώ.
Μας περιβάλλει σαν τα άπειρα σωματίδια της ζωής.
Δεν φαίνεται.
Μόνο νιώθεται.
Όπως η ζωή.
Η Ροκ Είναι Τούτο
Πέτρα που κυλάει,
ανατρέπει, αμφισβητεί,
δεν πείθεται και δε σταματάει,
κόντρα στα κρατούντα,
κόντρα σε όσα οι άλλοι θεωρούν δεδομένα.
Henry David Thoreau
«Όταν ακούω μουσική,
Δεν νιώθω κανέναν κίνδυνο.
Είμαι άτρωτος.
Δεν βλέπω εχθρό.
Είμαι συγγενής με τους παλαιότερους χρόνους και με τους νεότερους.»
Alexis Korner
«Σε όλη μου τη ζωή πρέπει να υπέφερα από βαριά σχιζοφρένεια.
Ο ένας μου εαυτός, αυτός που ακούει ό,τι δεν μπορεί να παίξει ο άλλος,
είναι αυτός που κυριαρχεί...»
Robert Fripp
«Η μουσική είναι το κρασί
που γεμίζει το φλιτζάνι της σιωπής.»
Alan Watts
“When we dance, the journey itself is the point,
as when we play music the playing itself is the point.
And exactly the same thing is true in meditation.
Meditation is the discovery that the point of life
is always arrived at in the immediate moment.”
Always Somewhere ॐ Travelling through sound & silence
🎙️ Ακούς το
Travellers Radio
– ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις.
Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
□ Travellers Radio
MOOD OF THE DAY
«"Ούτε η Ελλάδα, ούτε ο πλανήτης ανήκουν στους φασίστες και στους μισανθρώπους. Οι μετανάστες, οι πρόσφυγες, όσους η ανάγκη οδήγησε εδώ κι εκεί, από όπου κι αν έρχονται, όπου κι αν πηγαίνουν, είναι το ίδιο αδέρφια μας, όπως τα αδέρφια μας οι Έλληνες μετανάστες. Κι επειδή είναι αδέρφια μας, ο τόπος μας είναι τόπος τους, και ο τόπος τους είναι τόπος μας...
...Το μόνο απαραβίαστο σύνορο είναι η ανθρωπιά. Το μόνο διαβατήριο για να πορεύεται κανείς στον κόσμο του Ανθρώπου, είτε τρώει χοιρινό είτε όχι, είτε πιστεύει στο Χριστό είτε όχι, είναι η αλληλεγγύη σε όσους την χρειάζονται"
»
0 Σχόλια
Μοιράσου τις σκέψεις σου για τη μουσική – κάθε άποψη προσθέτει στο ταξίδι μας.
Έχεις προτάσεις; Κομμάτια που αγαπάς;
γράψε μας τι σκέφτεσαι!