Το Prelude έκανε το ντεμπούτο του τον Νοέμβριο του 1972, αρχικά ως ξεχωριστό κομμάτι. Οι Dead το έπαιξαν, σύμφωνα με το DeadBase, άλλες τέσσερις φορές την άνοιξη του 1973 προτού συνδυαστεί για πρώτη φορά με το Weather Report Suite Parts 1 & 2, τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους
Το ορχηστρικό «Prelude», το οποίο συνέθεσε ο Weir, θέτει τις βάσεις για τα δύο κομμάτια που θα ακολουθήσουν. Νομίζω ότι είναι ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια μουσικής που γνωρίζω. Απλώς το αφήνω εδώ και ξέρω ότι η απλότητα και η ομορφιά του με προετοιμάζουν για τη μελαγχολία του Part 1 και την ενίοτε επική μεγαλοπρέπεια του Part 2.
Το Part 1 είναι ένα τραγούδι που γράφτηκε από κοινού με τον Eric Andersen, έναν γνωστό τραγουδιστή και τραγουδοποιό που έγραψε το κλασικό "Thirsty Boots". Ήταν στην περιοδεία του Festival Express στον Καναδά μαζί με τους Dead, και υποθέτω ότι εκεί συναντήθηκαν ο Weir και αυτός και επινόησαν αυτό το κομμάτι. Ο Andersen και ο Weir μοιράζονται τα εύσημα των στίχων και η μουσική πιστώνεται στον Weir.
Το τραγούδι απευθύνεται στις εποχές και η αλλαγή τους καθρεφτίζει την ψυχική κατάσταση του τραγουδιστή καθώς στοχάζεται τον ερχομό της αγάπης, και ίσως και τη μετάβασή της: έναν κύκλο εποχών και το άνθισμα και το ξεθώριασμα των τριαντάφυλλων. Μου αρέσει ιδιαίτερα η φράση "And seasons will end in tumbled rhyme and little change, the wind and rain."
"Weather Report Suite: Part 2 (Let It Grow)"
Morning comes, she follows the path to the river shore
Lightly sung, her song is the latch on the morning's door
See the sun sparkle in the reeds; silver beads pass into the sea
She comes from a town where they call her the woodcutter's daughter
She's brown as the bank where she kneels down to gather her water
And she bears it away with a love that the river has taught her
Let it flow, greatly grow, wide and clear
Grateful Dead
Jerry Garcia – guitar, pedal steel guitar, vocals
Donna Jean Godchaux – vocals
Keith Godchaux – keyboards, vocals
Bill Kreutzmann – drums
Phil Lesh – bass guitar
Bob Weir – guitar, vocals
Additional musicians
Bill Atwood – trumpet
Vassar Clements – violin
Joe Ellis – trumpet
Martín Fierro – saxophone (alto, tenor)
Sarah Fulcher – vocals
Matthew Kelly – harmonica
Frank Morin – saxophone (tenor)
Pat O'Hara – trombone
Doug Sahm – bajo sexto
Benny Velarde – timbales
Δημοσίευση σχολίου
0
Σχόλια
Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα
Η ακινησία είναι θάνατος. Στάση ζωής.
Το τέλος μπορεί να περιμένει λίγο ακόμα.
Πριν χαθούμε. Λίγο ροκ ακόμα πριν μας αγκαλιάσει οριστικά το φως.
Η μουσική είναι μονάδα μέτρησης για μας.
Ο πόνος περικλείει ελευθερία.
Όνειρα που καίγονται σαν κεριά, αφήνοντας σημάδια στα χέρια.
Χαρίζει σιωπές. Μας κάνει πιο δυνατούς.
Στο φόβο του ταξιδιού κρύβεται η συνέχεια.
Η συλλογή των κομματιών μας.
Αυτό το ροκ δεν θα τελειώσει ποτέ.
Όλα είναι δρόμος.
— Σταύρος Σταυρόπουλος
Η μουσική είναι δική μας.
Είναι εμείς.
Και όπως εμείς, είναι πάντα εδώ.
Μας περιβάλλει σαν τα άπειρα σωματίδια της ζωής.
Δεν φαίνεται.
Μόνο νιώθεται.
Όπως η ζωή.
Η Ροκ Είναι Τούτο
Πέτρα που κυλάει,
ανατρέπει, αμφισβητεί,
δεν πείθεται και δε σταματάει,
κόντρα στα κρατούντα,
κόντρα σε όσα οι άλλοι θεωρούν δεδομένα.
Henry David Thoreau
«Όταν ακούω μουσική,
Δεν νιώθω κανέναν κίνδυνο.
Είμαι άτρωτος.
Δεν βλέπω εχθρό.
Είμαι συγγενής με τους παλαιότερους χρόνους και με τους νεότερους.»
Alexis Korner
«Σε όλη μου τη ζωή πρέπει να υπέφερα από βαριά σχιζοφρένεια.
Ο ένας μου εαυτός, αυτός που ακούει ό,τι δεν μπορεί να παίξει ο άλλος,
είναι αυτός που κυριαρχεί...»
Robert Fripp
«Η μουσική είναι το κρασί
που γεμίζει το φλιτζάνι της σιωπής.»
Alan Watts
“When we dance, the journey itself is the point,
as when we play music the playing itself is the point.
And exactly the same thing is true in meditation.
Meditation is the discovery that the point of life
is always arrived at in the immediate moment.”
Always Somewhere ॐ Travelling through sound & silence
🎙️ Ακούς το
Travellers Radio
– ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις.
Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
□ Travellers Radio
MOOD OF THE DAY
«"Ούτε η Ελλάδα, ούτε ο πλανήτης ανήκουν στους φασίστες και στους μισανθρώπους. Οι μετανάστες, οι πρόσφυγες, όσους η ανάγκη οδήγησε εδώ κι εκεί, από όπου κι αν έρχονται, όπου κι αν πηγαίνουν, είναι το ίδιο αδέρφια μας, όπως τα αδέρφια μας οι Έλληνες μετανάστες. Κι επειδή είναι αδέρφια μας, ο τόπος μας είναι τόπος τους, και ο τόπος τους είναι τόπος μας...
...Το μόνο απαραβίαστο σύνορο είναι η ανθρωπιά. Το μόνο διαβατήριο για να πορεύεται κανείς στον κόσμο του Ανθρώπου, είτε τρώει χοιρινό είτε όχι, είτε πιστεύει στο Χριστό είτε όχι, είναι η αλληλεγγύη σε όσους την χρειάζονται"
»
0 Σχόλια
Μοιράσου τις σκέψεις σου για τη μουσική – κάθε άποψη προσθέτει στο ταξίδι μας.
Έχεις προτάσεις; Κομμάτια που αγαπάς;
γράψε μας τι σκέφτεσαι!