Οι Triana είναι ένα θρυλικό Ανδαλουσιανό ροκ συγκρότημα, που ιδρύθηκε στη Σεβίλλη της Ισπανίας το 1974 και πήρε το όνομά του από τη γειτονιά Τριάνα της Σεβίλλης. Δημιούργησαν ένα δικό τους υβριδικό μουσικό στυλ βασισμένο στη λαϊκή μουσική του νότου της Ισπανίας, το φλαμένκο, αναμεμιγμένο με συμφωνικό progressive και ψυχεδελικό rock και κατάφεραν να γίνουν ένα από τα πιο σημαντικά και επιδραστικά συγκροτήματα στο ισπανικό ροκ. Εξαιτίας τους εμφανίστηκαν πολλά prog συγκροτήματα στα τέλη της δεκαετίας του '70 προσπαθώντας να μιμηθούν τον ήχο τους, αλλά ποτέ δεν έφτασαν σε αυτό το υπέροχο επίπεδο.
Το 1974, η Ισπανία δεν ήταν μια ανοιχτή χώρα σε νέες ιδέες και γενικά στη ροκ μουσική, αφού πολιτικό πλαίσιο την καθιστούσε σχεδόν απαγορευμένη. Το ντεμπούτο άλμπουμ "El patio" που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1975 (την ίδια χρονιά που πέθανε ο Φράνκο), ήταν γεμάτο με στίχους που περνούσαν μεταφορικά πολιτικά μηνύματα, αλλά προτού εδραιωθεί η δημοκρατία στην Ισπανία. Το ότι κυκλοφόρησε ένας τέτοιος δίσκος εκείνη την εποχή, είναι πράγματι εκπληκτικό.
Αν και ήταν ένα φανταστικό άλμπουμ, δεν προωθήθηκε καθόλου από την δισκογραφική και δεν τοποθετήθηκε στα καταστήματα, με αποτέλεσμα να μην γνωρίσει επιτυχία. Παρ όλα αυτά, χαιρετίστηκε από τους κριτικούς ως η καλύτερη συγχώνευση φλαμένκο και συμφωνικής ροκ και σηματοδότησε την έναρξη μιας νέας μουσικής σκηνής. Ενάμισι χρόνο αργότερα και μετά την προώθηση του σχεδόν στόμα με στόμα, θεωρήθηκε αριστούργημα και σήμερα αντιπροσωπεύει ένα από τα καλύτερα και σημαντικότερα άλμπουμ της ανδαλουσιανής και ισπανικής progressive rock. Το flamenco rock ή ανδαλουσιανό rock (Rock andaluz), χρωστάει τα πάντα στους Triana.
Το συγκρότημα κυκλοφόρησε ακόμα δύο άλμπουμ και διαλύθηκε με τραγικό τρόπο το 1983, μετά το θάνατο του frontman του Jesús de la Rosa, ο οποίος σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στις 14 Νοεμβρίου του 1983.
Η ακινησία είναι θάνατος. Στάση ζωής.
Το τέλος μπορεί να περιμένει λίγο ακόμα.
Πριν χαθούμε. Λίγο ροκ ακόμα πριν μας αγκαλιάσει οριστικά το φως.
Η μουσική είναι μονάδα μέτρησης για μας.
Ο πόνος περικλείει ελευθερία.
Όνειρα που καίγονται σαν κεριά, αφήνοντας σημάδια στα χέρια.
Χαρίζει σιωπές. Μας κάνει πιο δυνατούς.
Στο φόβο του ταξιδιού κρύβεται η συνέχεια.
Η συλλογή των κομματιών μας.
Αυτό το ροκ δεν θα τελειώσει ποτέ.
Όλα είναι δρόμος.
— Σταύρος Σταυρόπουλος
Η μουσική είναι δική μας.
Είναι εμείς.
Και όπως εμείς, είναι πάντα εδώ.
Μας περιβάλλει σαν τα άπειρα σωματίδια της ζωής.
Δεν φαίνεται.
Μόνο νιώθεται.
Όπως η ζωή.
Η Ροκ Είναι Τούτο
Πέτρα που κυλάει,
ανατρέπει, αμφισβητεί,
δεν πείθεται και δε σταματάει,
κόντρα στα κρατούντα,
κόντρα σε όσα οι άλλοι θεωρούν δεδομένα.
Henry David Thoreau
«Όταν ακούω μουσική,
Δεν νιώθω κανέναν κίνδυνο.
Είμαι άτρωτος.
Δεν βλέπω εχθρό.
Είμαι συγγενής με τους παλαιότερους χρόνους και με τους νεότερους.»
Alexis Korner
«Σε όλη μου τη ζωή πρέπει να υπέφερα από βαριά σχιζοφρένεια.
Ο ένας μου εαυτός, αυτός που ακούει ό,τι δεν μπορεί να παίξει ο άλλος,
είναι αυτός που κυριαρχεί...»
Robert Fripp
«Η μουσική είναι το κρασί
που γεμίζει το φλιτζάνι της σιωπής.»
Alan Watts
“When we dance, the journey itself is the point,
as when we play music the playing itself is the point.
And exactly the same thing is true in meditation.
Meditation is the discovery that the point of life
is always arrived at in the immediate moment.”
Always Somewhere ॐ Travelling through sound & silence
0 Σχόλια
Μοιράσου τις σκέψεις σου για τη μουσική – κάθε άποψη προσθέτει στο ταξίδι μας.
Έχεις προτάσεις; Κομμάτια που αγαπάς;
γράψε μας τι σκέφτεσαι!