Γεννημένη στις16 Ιανουαρίου 1942 στο Beaumont του Texas, έσβησε 78 κεράκια, ενδεχομένως να πιάσει και πάλι την κιθάρα της, και μέσα απ’ την αριστερή παλάμη της να θυμηθεί την Νέα Ορλεάνη, το R&B, τον Mac Rebennack, τον Elvis, τον παραγωγό της Huey P. Meaux, τους Cliff Thomas, Ed Thomas και Bob McRee, τα Grits & Gravy Studios στο Clinton του Mississippi, τη Motown, τα blues, τις μέρες που στην Ευρώπη έπαιζε στην κιθάρα το “Sweet Little Sixteen” και την προσφωνούσαν ως “Lady B.B.”, τις νύχτες που στα μικρά κλαμπ του Τέξας ήταν ο «μαύρος Έλβις». Διότι η ιστορία της Barbara Lynn δεν ξεκινά από τις περιοδείες με τους Gladys Knight and the Pips, Jackie Wilson, B.B. King, τις παρέες με τις Patti LaBelle και Dionne Warwick, τις διασκευές απ’ τους Stones και ότι διηγούνται οι γραφές για εκείνη, αλλά απ’ όσα με ειλικρίνεια αφηγείται στα πέντε εγγόνια της.
Δημοσίευση σχολίου
0
Σχόλια
Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα
Η ακινησία είναι θάνατος. Στάση ζωής.
Το τέλος μπορεί να περιμένει λίγο ακόμα.
Πριν χαθούμε. Λίγο ροκ ακόμα πριν μας αγκαλιάσει οριστικά το φως.
Η μουσική είναι μονάδα μέτρησης για μας.
Ο πόνος περικλείει ελευθερία.
Όνειρα που καίγονται σαν κεριά, αφήνοντας σημάδια στα χέρια.
Χαρίζει σιωπές. Μας κάνει πιο δυνατούς.
Στο φόβο του ταξιδιού κρύβεται η συνέχεια.
Η συλλογή των κομματιών μας.
Αυτό το ροκ δεν θα τελειώσει ποτέ.
Όλα είναι δρόμος.
— Σταύρος Σταυρόπουλος
Η μουσική είναι δική μας.
Είναι εμείς.
Και όπως εμείς, είναι πάντα εδώ.
Μας περιβάλλει σαν τα άπειρα σωματίδια της ζωής.
Δεν φαίνεται.
Μόνο νιώθεται.
Όπως η ζωή.
Η Ροκ Είναι Τούτο
Πέτρα που κυλάει,
ανατρέπει, αμφισβητεί,
δεν πείθεται και δε σταματάει,
κόντρα στα κρατούντα,
κόντρα σε όσα οι άλλοι θεωρούν δεδομένα.
Henry David Thoreau
«Όταν ακούω μουσική,
Δεν νιώθω κανέναν κίνδυνο.
Είμαι άτρωτος.
Δεν βλέπω εχθρό.
Είμαι συγγενής με τους παλαιότερους χρόνους και με τους νεότερους.»
Alexis Korner
«Σε όλη μου τη ζωή πρέπει να υπέφερα από βαριά σχιζοφρένεια.
Ο ένας μου εαυτός, αυτός που ακούει ό,τι δεν μπορεί να παίξει ο άλλος,
είναι αυτός που κυριαρχεί...»
Robert Fripp
«Η μουσική είναι το κρασί
που γεμίζει το φλιτζάνι της σιωπής.»
Alan Watts
“When we dance, the journey itself is the point,
as when we play music the playing itself is the point.
And exactly the same thing is true in meditation.
Meditation is the discovery that the point of life
is always arrived at in the immediate moment.”
Always Somewhere ॐ Travelling through sound & silence
0 Σχόλια
Μοιράσου τις σκέψεις σου για τη μουσική – κάθε άποψη προσθέτει στο ταξίδι μας.
Έχεις προτάσεις; Κομμάτια που αγαπάς;
γράψε μας τι σκέφτεσαι!