«Είμαι εκείνο που δεν έζησε»: Μια κοσμογονική εξομολόγηση πέρα από τον χρόνο AnimA

Και Είμαι εκείνο που δεν έζησε

Και Είμαι εκείνο που δεν υπήρξε

Τα Άχραντα Μυστήρια κυοφορώ στο αίμα μου

Και είμαι εκείνο που ζεί από πάντα εδώ

Και είμαι εκείνο που υπάρχει από πάντα εδώ

Ξέπλυνε Δευκαλίων να θυμηθούμε πάλι..

Ακούστηκε η ανάσα του Βράχμα

Και η Φύση εσίγησε..

AnimA

▶ Now Playing: Lisa Gerrard Sanvean

Το κείμενο «Είμαι εκείνο που δεν έζησε» λειτουργεί σαν μια μικρή κοσμογονία σε ποιητική μορφή. Η φωνή που μιλά δεν ανήκει σε άνθρωπο, αλλά σε μια αρχέγονη οντότητα που προηγείται της γέννησης, της ύλης και του χρόνου. Η επανάληψη «Είμαι εκείνο που δεν έζησε / δεν υπήρξε» δηλώνει μια ύπαρξη που δεν περιορίζεται στη βιολογική εμπειρία, αλλά ανήκει σε μια προαιώνια διάσταση, εκεί όπου η μνήμη δεν είναι προσωπική αλλά συμπαντική.

Η αναφορά στα «Άχραντα Μυστήρια» παραπέμπει άμεσα στην ορφική παράδοση, όπου το αίμα δεν είναι απλώς φορέας ζωής, αλλά φορέας μύησης και ιερής γνώσης. Το αίμα εδώ γίνεται σύμβολο της συνέχειας ανάμεσα στο παρελθόν και το αιώνιο, ανάμεσα στο ανθρώπινο και το θείο.

Η επίκληση στον Δευκαλίωνα, τον επιζώντα του κατακλυσμού, ανοίγει την πόρτα της ελληνικής κοσμογονίας. Το «Ξέπλυνε Δευκαλίων να θυμηθούμε πάλι» είναι κάλεσμα για κάθαρση και επανεκκίνηση, όχι του κόσμου, αλλά της μνήμης. Η μνήμη εδώ δεν είναι ανάμνηση· είναι αναγνώριση της αρχικής ταυτότητας.

Η «ανάσα του Βράχμα» μεταφέρει το κείμενο στην ινδική φιλοσοφία, όπου ο κόσμος δημιουργείται και καταστρέφεται με τον ρυθμό της αναπνοής του θεού. Η στιγμή που «η Φύση εσίγησε» είναι η παύση ανάμεσα σε δύο σύμπαντα — η στιγμή πριν από τη δημιουργία ή μετά την καταστροφή.

Το κείμενο συνολικά λειτουργεί σαν μια μυσταγωγική δήλωση ύπαρξης. Μια υπενθύμιση ότι ο Εαυτός δεν περιορίζεται στη ζωή που ζούμε, αλλά εκτείνεται σε μύθο, μνήμη και κοσμική προέλευση. Το «AnimA» στο τέλος λειτουργεί ως υπογραφή αλλά και ως σύμβολο: η ψυχή, η πνοή, το θηλυκό αρχέτυπο της δημιουργίας.

Το κείμενο αντλεί στοιχεία από τρεις μεγάλες παραδόσεις: την ελληνική μυθολογία, την ορφική μυσταγωγία και την ινδική κοσμογονία. Ο Δευκαλίων, ως σύμβολο κάθαρσης και επανεκκίνησης, συνδέεται με την ιδέα της αναγέννησης της μνήμης. Τα «Άχραντα Μυστήρια» παραπέμπουν σε τελετουργίες που στόχευαν στην αποκάλυψη της αληθινής φύσης της ψυχής. Η αναφορά στον Βράχμα ενώνει την ελληνική και την ανατολική παράδοση, υποδηλώνοντας ότι η δημιουργία και η καταστροφή είναι κύκλοι που επαναλαμβάνονται αιώνια. Το κείμενο λειτουργεί ως ποιητική σύνοψη αυτών των παραδόσεων, προτείνοντας ότι ο Εαυτός είναι αρχέγονος, άχρονος και συνδεδεμένος με μια βαθύτερη κοσμική μνήμη.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.