Εμείς, αυτοί οι άνθρωποι, πάνω σε έναν μικρό και μοναχικό πλανήτη,που ταξιδεύουμε μέσα από ένα τυχαίο σύμπαν,
πέρα από απόμακρα άστρα, κατά μήκος αδιάφορων ήλιων,
προς έναν προορισμό όπου όλα τα σημάδια μάς λένε
πως είναι δυνατό και επιτακτικό να μάθουμε
μια γενναία και συγκλονιστική αλήθεια.
Και όταν φτάσουμε σε αυτήν,
στη μέρα της ειρηνοποίησης,
όταν αφήσουμε τα δάχτυλά μας
να λυθούν από γροθιές εχθρότητας
και επιτρέψουμε στον καθαρό αέρα να δροσίσει τις παλάμες μας.
Όταν φτάσουμε σε αυτήν,
όταν πέσει η αυλαία στη μιμητική παράσταση του μίσους
και πρόσωπα μουτζουρωμένα από περιφρόνηση καθαριστούν,
όταν τα πεδία των μαχών και τα αμφιθέατρα
δεν μαζεύουν πια τους ξεχωριστούς γιους και κόρες μας
μαζί με το μελανιασμένο και ματωμένο χορτάρι
για να ταφούν σε όμοιους τάφους σε ξένη γη.
Όταν η αρπακτική θύελλα που σαρώνει τις εκκλησίες
και ο ουρλιαχτός θόρυβος στους ναούς σιγήσουν,
όταν τα λάβαρα κυματίζουν χαρούμενα,
όταν οι σημαίες του κόσμου τρέμουν
σταθερά μέσα στο καθαρό, καλό αεράκι.
Όταν φτάσουμε σε αυτήν,
όταν αφήσουμε τα τουφέκια να πέσουν από τους ώμους μας
και τα παιδιά ντύσουν τις κούκλες τους με σημαίες ανακωχής,
όταν οι νάρκες θανάτου έχουν αφαιρεθεί
και οι ηλικιωμένοι μπορούν να περπατούν σε βραδιές ειρήνης,
όταν οι θρησκευτικές τελετές δεν αρωματίζονται
με το λιβάνι της καμένης σάρκας
και τα παιδικά όνειρα δεν τινάζονται απότομα
από εφιάλτες κακοποίησης.
Όταν φτάσουμε σε αυτήν,
τότε θα ομολογήσουμε πως ούτε οι Πυραμίδες,
με τις πέτρες τους τοποθετημένες σε μυστηριακή τελειότητα,
ούτε οι Κρεμαστοί Κήποι της Βαβυλώνας,
που αιωρούνται ως αιώνια ομορφιά
στη συλλογική μας μνήμη,
ούτε το Γκραν Κάνυον,
που ανάβει σε υπέροχα χρώματα
από τα δυτικά ηλιοβασιλέματα,
ούτε ο Δούναβης, που χύνει την μπλε ψυχή του στην Ευρώπη,
ούτε η ιερή κορυφή του Φούτζι
που τεντώνεται προς τον Ανατέλλοντα Ήλιο,
ούτε ο Πατέρας Αμαζόνιος ούτε η Μητέρα Μισισιπής, που χωρίς διάκριση
τρέφουν όλα τα πλάσματα στα βάθη και στις όχθες τους —
δεν είναι αυτά τα μόνα θαύματα του κόσμου.
Όταν φτάσουμε σε αυτήν,
εμείς, αυτοί οι άνθρωποι, πάνω σ’ αυτή τη μικροσκοπική και άκληρη σφαίρα,
που καθημερινά απλώνουμε το χέρι για τη βόμβα, το μαχαίρι, το στιλέτο,
κι όμως προσευχόμαστε στο σκοτάδι για σημάδια ειρήνης,
εμείς, αυτοί οι άνθρωποι πάνω σ’ αυτό το σωματίδιο ύλης,
στα στόματα των οποίων κατοικούν διαβρωτικές λέξεις
που απειλούν την ίδια μας την ύπαρξη,
κι όμως από τα ίδια στόματα
βγαίνουν τραγούδια τόσο εκλεπτυσμένης γλυκύτητας
που η καρδιά παραπατά στο έργο της
και το σώμα σιωπά από δέος.
Εμείς, αυτοί οι άνθρωποι, πάνω σ’ αυτόν τον μικρό και παρασυρμένο πλανήτη,
των οποίων τα χέρια μπορούν να χτυπήσουν με τέτοια εγκατάλειψη
που σε μια στιγμή η ζωή να στραγγίξει από τους ζωντανούς,
κι όμως τα ίδια χέρια μπορούν να αγγίξουν με τέτοια θεραπευτική, ακαταμάχητη τρυφερότητα
που ο υπερήφανος αυχένας χαίρεται να λυγίσει
και η περήφανη πλάτη ευχαρίστως να καμπυλώσει.
Μέσα από τέτοιο χάος, από τέτοια αντίφαση,
μαθαίνουμε πως δεν είμαστε ούτε δαίμονες ούτε θεοί.
Όταν φτάσουμε σε αυτήν,
εμείς, αυτοί οι άνθρωποι, πάνω σ’ αυτό το άτακτο, πλανώμενο σώμα,
πλασμένοι από αυτή τη γη, της γης,
έχουμε τη δύναμη να δημιουργήσουμε γι’ αυτή τη γη
ένα κλίμα όπου κάθε άντρας και κάθε γυναίκα
μπορεί να ζει ελεύθερα, χωρίς υποκριτική ευσέβεια,
χωρίς παραλυτικό φόβο.
Όταν φτάσουμε σε αυτήν,
πρέπει να ομολογήσουμε πως εμείς είμαστε το δυνατό,
εμείς είμαστε το θαυμαστό, το αληθινό θαύμα αυτού του κόσμου.
Αυτό είναι το όταν —και μόνο τότε—
όταν φτάσουμε σε αυτήν.
0 Σχόλια
Μοιράσου τις σκέψεις σου για τη μουσική – κάθε άποψη προσθέτει στο ταξίδι μας.
Έχεις προτάσεις; Κομμάτια που αγαπάς;
γράψε μας τι σκέφτεσαι!