modus vivendi του Αλέξη Ασλάνογλου

Το modus vivendi του Αλέξη Ασλάνογλου ανήκει στα ποιήματα που συλλαμβάνουν την αίσθηση της εσωτερικής περιπλάνησης χωρίς να καταφεύγουν σε μεγάλες δηλώσεις. Με λιτές εικόνες και καθαρή γλώσσα, ο ποιητής περιγράφει έναν τρόπο ύπαρξης που κινείται ανάμεσα στη μοναξιά, την προσδοκία και την ανάγκη να βρεις έναν προσωρινό ρυθμό μέσα στον κόσμο.

Να αφήνεσαι στης θάλασσας το ρεύμα

Να λιμνάζεις κει που πρόσκαιρα αγάπησες

Ν’ αναλώνεσαι διαγνώνοντας χωρίς σκοπό

Περιπτώσεις αθεράπευτες

Να πληθαίνεις

Να προσμένεις τάχα μιαν άνοιξη

Με τη νωχέλεια ηλιόλουστης ημέρας

Μέρας που άξαφνα ναυάγησε

Μες τις κατάφωτες παραθαλάσσιες πόλεις

Να πληθαίνεις

Να’ σαι κατάμονος κι όμως κρυμμένος

Κρυμμένος μέσα σε χίλιες καρδιές

Να περάσεις στο αίμα αυτών που σ’ αγκάλιασαν

Σ’ αγκάλιασαν πρόσκαιρα

Να πληθαίνεις

Αλέξη Ασλάνογλου

Ο Αλέξης Ασλάνογλου (1931–1996) υπήρξε μία από τις πιο ιδιαίτερες φωνές της μεταπολεμικής ελληνικής ποίησης. Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη, κινήθηκε έξω από τις κυρίαρχες λογοτεχνικές ομάδες, διαμορφώνοντας ένα προσωπικό ύφος που συνδυάζει υπαρξιακή ένταση, αστική μελαγχολία και καθαρή, απέριττη γλώσσα. Τα ποιήματά του συχνά περιστρέφονται γύρω από τη μνήμη, τη μοναξιά, την καθημερινή επιβίωση και την αίσθηση του ανθρώπου που προσπαθεί να σταθεί μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει. Παρά το σχετικά μικρό έργο του, θεωρείται σήμερα ένας από τους πιο συνεπείς και αναγνωρίσιμους ποιητές της γενιάς του.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.