Πετρώσαμε

Βάλε τις παλάμες στους ώμους μου

αγκάλιασέ με,

μόνο τα χείλη σου ανασαίνουν στα δικά μου

μόνο η θάλασσα στην πλάτη μας παφλάζει.

Οι πλάτες μας σα φεγγαρίσια όστρακα

που πίσως μας σφαλίσαν τώρα.

Ακούμε τεντωμένοι

  ακουμπισμένοι.

Εμείς - ένα διαφορούμενο σχήμα ζωής.

Στον αέρα του τσίρκου του κόσμου

σκεπάζουμε με τους δικούς μας ώμους

ό,τι γεννιέται ανάμεσά μας

όπως οι φούχτες τη φλόγα φυλάνε.

Αν στ' αλήθεια κάθε κύτταρο έχει ψυχή

άνοιξε τους φεγγίτες σου εσύ

και στους δικούς μου πόρους

  πετροχελίδονα φυλακισμένα

οι ψυχές σου θα φτερουγίζουν μέσα σε μένα!

Τα κρυφά κάποτε γίνονται φανερά.

Μ' άραγε σε τι καταρράχτη από φωνές πουλιών

τ' αγκάλιασμα θα στερηθούμε, θα μαραθούμε

σαν τα όστρακα τα βουβά;

Αλλά ώς τότε, ανάφτρα, ξαπλώσου

στο κέλυφος της πλάτης σου το ελαστικό.

Ετσι εσύ σε μένα κι εγώ σε σε θα βυθιστώ.

Κοιμηθήκαμε.

Ποίημα από την έκδοση Σύγχρονη ποίηση - Αντρέι Βοζνισιένσκι, Μπουκουμάνης 1974

εισ.-μτφρ.: Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ

πηγη

 Андре́й Вознесе́нский