στο τελευταίο βαγόνι: το τραγούδι του εαυτού μου, Ουώλτ Ουίτμαν

painting by Gavin Jantjes
Το διάστικτο γεράκι εφορμά πάνω μου και με κατηγορεί, παραπονιέται για την
φλυαρία μου και την αδράνειά μου.

Και εγώ είμαι ανήμερος, και εγώ είμαι αμετάφραστος,
Ξεφωνίζω τη βαρβαρική μου υλακή πάνω από τις σκέπες του κόσμου.

Η τελευταία ουριοδρόμηση της μέρας με περιμένει,
Εκσφενδονίζει τη  μορφή μου στα εναπομείναντα και αληθινά σαν εκείνα
στις ισκιωμένες ερημιές,
Με παρασύρει στην άχνη και τη σκοτεινιά.

Απέρχομαι σαν τον αέρα, τινάζω τα λευκά μαλλιά μου στον δραπέτη ήλιο,
Σκορπίζω το σώμα μου στους στροβίλους, και το παρασύρω σε δαντελωτές αιχμές
βράχων.

Κληροδοτώ τον εαυτό μου στο χώμα να φυτρώσω από τη χλόη που αγαπώ,
Αν με θέλεις πάλι, ψάξε με κάτω από τα πέλματα των παπουτσιών σου.

Δύσκολα θα μάθεις ποιός είμαι ή τι εννοώ,
Αλλά για σένα θα είμαι πλησμονή υγείας παρόλα αυτά,
Και θα διυλίζω και θα διεγείρω το αίμα σου.

Αν αποτύχεις να με βρεις στην αρχή μην αποθαρρύνεσαι,
Αν με χάσεις σε κάποιο σημείο ψάξε σε άλλο,
Σταματώ κάπου και σε περιμένω.

1855

ΟΥΩΛΤ ΟΥΪΤΜΑΝ
Το τραγούδι του εαυτού μου
μετάφραση: Ζωή Ν. Νικολοπούλου
στο τελευταίο βαγόνι: το τραγούδι του εαυτού μου, Ουώλτ Ουίτμαν στο τελευταίο βαγόνι: το τραγούδι του εαυτού μου, Ουώλτ Ουίτμαν Reviewed by Αέναος Ταξιδευτής on 12:35:00 π.μ. Rating: 5

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Από το Blogger.